<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تقدیم به زیبایی کلامش (دکتر صادق زیبا کلام)ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــویران
 

ویران که می شوم هیاهویی بزرگ، بی صدا در من می زاید
می بینی؟
ویرانی و زایش؟ مگر می شود؟

قصه ویرانی من،قصه اتفاق بودن است،

اتفاق شدن،
اتفاق خواستن و بدست نیاوردن،

حادثه داشتن در عین نداشتن.

 

اما خواسته من همچنان ویران است.

دستانم د ر برابرم می گریند و فریاد می کنند

"چیزی برای کاشتن نیست. "

 

اضداد در وجودم بیداد می کنند؛

 عقل و عشق ،آشتی و جنگ، خواستن و نتوانستن...

ومن ناتوان از درک معنای حضورشان،
تنها پذیرای تلاطم مهیبشان می شوم.

چون دریا می شوم خروشان و خراب؛

نمی دانم از چه؟

طوفان می شود؛غوغا.

ویرانی من در من

و باز هم واماندگی در آن واژه قدیمی!
" عشق"

و ثمری نیست.

باز هم مرگ نوزاد من در من.
مرگی ناخواسته چون میلادش ، تلخ

                                                  27 / 2 /84   

                                                                                     کلاس تاریخ معاصر             



                                               


 

نوشته شده توسط سنجاقکی در سه شنبه 3 اردیبهشت1387 ساعت 3:6 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت